مسئله پایین بودن ستح المی (سطح علمی) دانشجویان مبارکه، مسئله جدید و به روزی نیست؛ بلکه یکی از قدیمی ترین و ضایع ترین مشکلات دانشگاه است که این روزها حداقل برای من بسیار مشهود و عیان شده است. بار ها در همین سایت از کاستی ها و به روز نبودن مباحث تدریس شده صحبت کردیم و بیشتر از اینجا هم در مورد این موارد در دانشگاه با مسئولین امر در میان گذاشته ایم، اما دریغ یک سر سوزن توجه!

چرا باید تمامی اساتید برای بی گناه نشان دادن خود در زمینه اتلاف وقت دانشجویان با مباحث تدریسی قدیمی و بلا استفاده در زمان اشتغال به کار، بار علمی پایین دانشجویان را به رخ آنها می کشند؟ آیا به راستی مسبب این کاستی و ضعیفی خود آنها نیستند. آنهایی که از روز اول ورود دانشجو به دانشگاه، با دیدن بی توجهی و تنبلی عده قلیلی از دانشجویان مبنای تدریس خود را با توجه به احوالات آن دسته انگشت شمار قرار می دهند و آهسته آهسته با این روش تدریس خود، به تدریج آن اقلیت را به اکثریت تبدیل میکنند.

با این اوضاع هر روزه باید شاهد عقب افتادن دانشگاه از عرصه های کشوری و بین المللی باشیم. برای مثال، بعد از گذشت این همه سال از عمر دانشگاه عظیمی مثل مبارکه! ، چرا نباید یک تیم رباتیک قوی در مسابقات بین المللی داشته باشیم؟ البته مسئولین دانشگاه به این فکر افتادند و بعد از مدت ها اقدام به تشکیل یک تیم رباتیک کردند، ولی به خاطر استعدادهای شکوفا نشده این تیم چند نفره و همراهی نکردن تعداد بیشتری از دانشجویان، جواز شرکت در این مسابقات را بدست نیاوردیم! در این جا روی صحبت با هیچ یک از مسئولین و یا اساتید محترم نیست، بلکه مخاطب اصلی شما دانشجویان عزیز هستید.

تا زمانی که خود ما از مباحث تدریسی عصر حجر مثل فرا گرفتن زبان پاسکال در درس برنامه نویسی پیشرفته(!) آن هم در دانشگاه با آغوش باز استقبال می کنیم، دیگر نباید هیچ انتظاری از اساتید داشته باشیم که دلشان به حال ما بسوزد. تا زمانی که جو دانشگاه را با محیط دبیرستان اشتباه بگیریم و اجازه هر عمل و گفتار قبیحی را در فضای مقدس کلاس به خود بدهیم، نه تنها پیشرفتی نمی کنیم. بلکه روز به روز از نظر علمی عقب تر و از نظر اجتماعی نام دانشجو را پست تر جلوه می دهیم. روی سخن من بیشتر با دانشجویان کاردانی است، نه اکثریت؛ آن اقلیتی که دانشگاه را بیشتر به مکانی برای فرار از خانه شوهر و سربازی و محیطی برای دوست یابی فرض می کنند. آنهایی که نمی توان نام دانشجو را بر آنها نهاد، آن اقلیتی که بیشتر از خراب کردن وجهه ی خود، وجهه ی دانشگاه و دانشجو را خراب تر می کنند. پیشنهاد من این است که فقط یک روز در یکی از کلاس های دوره کارشناسی به عنوان میهمان شرکت کنید تا معنای واقعی دانشگاه را درک کنید، محیطی عاری از هرگونه شوخی و لودگی و سرشار از حس همکاری برای یادگیری هر چه بیشتر.

اینجا ترمینال صفه ساعت 7:۰۰ صبح ؛ وضع موجود دقیقا مصداق این شعر است که می گوید : اندک اندک جمع مستان می رسد . البته جمع مستان همان دانشجویان مشتاق تحصیل می باشد که با تمام بیپ بیپ (از گفتن این کلمه جدا معذوریم!!!) در این ساعت در این مکان جمع شده اند .

معمولا در چنین ساعتی تعداد بسیار زیادی موجود با شعور به نام دانشجو گرد هم می آیند تا سفری تقریبا یک ساعته را تا یکی از واحد های پیشرفته و مجهز دانشگاه آزاد به نام واحد مبارکه با یکدیگر همراه باشند . در ابتدا تا ساعت 7:10 هیچ مشکلی بوجود نمی آید و به سبکی خیلی انسانی و با پرستیژ یک به یک سوار بر اتوبوسهای مدرن ، شیک ، زیبا و از همه مهمتر اینکه طبق آخرین استاندارد های جهانی ایمن سازی شده اند و به هیچ وجه هر چند ماه یکبار مسافران آن به دلیل نقص فنی یکی از قسمت های کلیدی اتوبوس به دیدار ملک الموت نایل نمی شوند .

اما به محض اینکه عقربه های ساعت 7:21 را نشان می دهند ، به یکباره جمعیت در هر ثانیه به طور تصاعدی افزایش می یابد و همان موجودات با شعور خود را به کمک یکی از این طرق : هل دادن یکدیگر، بالا رفتن از میله ها ، فرار از دست سربازانی که جدیدا در این صف به خدمت مقدس سربازی مشغولند و بسیاری از اعمال کماندویی که در این مقال نمی گنجد (!) ؛ به ابتدای صف می رسانند . البته نکته شایان ذکر این است که فاعلان جمله قبل را فقط دانشجویان برادر شامل نمی شوند ، بلکه خواهران گرامی هم دوش به دوش برادران به ایفای نقش می پردازند . بعد از جایگیری دانشجویان در مکان مناسب نوبت مرحله بعد حمله می رسد ، یعنی سوار شدن به همان اتوبوسهایی که قبلا ذکر خیرشان شده بود ؛ حتی به قیمت کشته شدن!!!

همون طور که احتمالا در جریان هستید در حال سپری کردن ایام با سر سعادت امتحانات پایان ترم هستیم و این روزها همه در حال دست و پا زدن برای پاس کردن واحدهاشون هستن و به هر طریقی شده تلاش می‌کنند تا واحدهایی رو که برداشتند پاس کنند و برای رسیدن به این مهم دست به هر کاری می‌زنند.

یکی از اون کارهایی که خیلی ها به امید اون سر جلسه امتحان میروند تقلّب هست که البته این کار مهارت خاصی هم لازم داره و و هر روزه شاهد پیشرفت چشم گیر این رشته هستیم و شاید به جرات بتوانم بگویم که به روزترین رشته در واحد مبارکه همین رشته است که همواره همگام با علم روز در جهان در حال حرکت بوده.

اگر بخواهیم از نظر تاریخی تقلّب رو بررسی کنیم متوجه میشویم که اولین تقلب در دانشگاه مبارکه اتفاق افتاد. شاید باورتون نشه ولی اولین تقلب زمانی اتفاق افتاد که حسن کچل پا در دانشگاه آزاد مبارکه گذاشت و به هنگام امتحانات پایان ترم و سر اولین جلسه امتحان وقتی به این باور رسید که پاسخ هیچ یک از سوالات را نمی‌داند سر در گریبان خویش فرو برد و اندکی فکر کرد و همینجا بود که جرقه‌ی اولین تقلب دنیا زده شد و سپس حسن با پشت دست بر پس کله‌ی هم زاد زد و برگه‌ی او را از زیر دستش ربود و پاسخ تمام سوالات را نوشت.

مسلما برای پیشرفت علاوه بر انگیزه کافی، عنصر دیگری نیز به صورت عجیبی خودنمایی می کند، آن هم چیزی نیست به جز امکانات! با توجه به تحقیقات میدانی صورت گرفته در مورد دانشجویان عزیز مبارکه ی، به صورت بسیار واضحی تنها انگیزه یافت شده در وجودشان فقط گرفتن مدرک است و انگیزه پیشرفت به صورت خیلی کم آن هم در گونه های رو به انقراض دانشجویان مبارکه ی یافت شده است. حال اگر بخواهیم زیر بال و پر این گونه‌ی رو به انقراض را بگیریم و از آنها در جهت تعالی اسم دانشگاه آزاد اسلامی واحد مبارکه استفاده کنیم، وجود این عنصر عجیب و حیاطی (امکانات) به شکل قابل توجهی احساس می‌شود.

اگر از هر نظر بتوان از کمبود های دانشگاه مبارکه مثل به روز نبودن مباحث تدریسی، کادر اداری ناکارآمد و … گذشت، از این مقوله کمبود امکانات به هیچ وجهی نمی توان چشم پوشی کرد. کمبود امکاناتی که هر چه جلوتر می رویم نه تنها مرتفع نمی شود، بلکه روز به روز بیشتر٬ کمتر می شود! این کمبود ها در هر زمینه ای که فکرش را بکنید، نمود دارد. از کمبود امکانات رفاهی گرفته تا کمبود مهم ترین وسایل مورد نیاز رشته های تحصیلی در پایین ترین سطح. برای مثال به نظر شما برای رشته ای مثل رشته کامپیوتر٬ در پائین‌ترین سطح ممکن چه امکاناتی لازم است؟ جواب این سوال در پایین ترین استاندارد های آموزشی فقط وجود کامپیوترهایی به تعداد دانشجویان آن کلاس و با قابلیت پشتیانی سخت افزاری از نرم افزار های مورد استفاده در هنگام تحصیل است.